Grand Theft Auto 6 سطح بازیهای جهانباز را به شکلی دستنیافتنی بالا میبرد. جاهطلبانهترین بازی تا به امروز راکاستار (Rockstar)، ارزشِ اینهمه انتظار را داشت.
لوسیا (شریک من در زندگی، عشق و جرم و جنایت) قرار بود از زندان آزاد شود؛ بنابراین من در نقش جیسون دست به کار شدم تا خانه مخروبهمان را سر و سامان دهم. دیوارهای کاذب نصب کردم، پلهها را تعمیر کردم، اتاقها را رنگ زدم و چیدمان مبلمان را تغییر دادم. پس از یک روز کاری سخت، به آشپزخانه رفتم تا نوشیدنیای بردارم که ناگهان صدایی شنیدم: وزوزی که از فاصلهای بسیار نزدیک و آزاردهنده به گوشم رسید. یک مگس در آشپزخانه بود. دوربین را چرخاندم تا پیدایش کنم، اما موفق نشدم. در واقع، دیگر هرگز آن مگس را ندیدم و صدایش را هم نشنیدم.

در طول بیش از ۶۰ ساعتی که صرف معاملات مواد مخدر، سرقتهای ناگهانی از جواهرفروشیها، دزدیدن خودروهای سوپراسپرت و دستبردهای پرخطر به بانکها کردم، بارها آن لحظه مواجهه با مگس به یادم آمد. در میان تمام شخصیتهایی که میتوان با آنها تعامل کرد و تمام کارهایی که در ایالت Leonida قابل انجام است، مگسی وجود دارد که بازیکنان ممکن است صدایش را بشنوند، اما احتمالاً هرگز آن را نمیبینند. و کسی آن مگس را دقیقا همانجا قرار داده است.
به نظر من، این بهترین توصیف برای ماهیت GTA 6 است: بازیای با وسعت و مقیاسی حیرتانگیز که در عین حال، شیفته جزئیات کوچکی است که ممکن است در دل این گستردگی گم شوند؛ درست مثل یک توده عظیم کاه که پر از سوزن است؛ سوزنهایی که مدام با آنها برخورد میکنید و کشف غیرمنتظرهشان، لذتی خاص به همراه دارد.

اگرچه فعالیتهای جذاب و فراوانی وجود دارد که میتوانید در خارج از چارچوب داستان مرکزی بازی که یادآور ماجرای بانی و کلاید است به آنها بپردازید، اما ممکن است تجربه شما هنگام گشتوگذار در بازی، تفاوت زیادی با تجربه من داشته باشد. با این حال، همین تنوع و عمق، در کنار سبک سینمایی بیرقیب و گیمپلی هیجانانگیز، باعث شده است که GTA 6 در سطحی کاملا متفاوت و منحصربهفرد قرار بگیرد. و به نوعی، اجرای تمام این عناصر به قدری بینقص است که نظیرش را کمتر دیدهام.
میگویم به نوعی، اما روش کار کاملاً مشخص است: دستیابی به کمال از طریق تکرار و اصلاح مداوم. میتوان گفت که GTA 6 از بسیاری جهات، همان بازیای است که راکاستار (Rockstar) از زمان عرضه GTA 3 مشغول ساخت آن بوده است؛ این بازی از همان چارچوب ساختاری و ایدههای گیمپلی آن نسخه و تمام نسخههای بعدیاش بهره میبرد.

همانند اکثر عناوین دیگر مجموعه GTA، یکی از نخستین مأموریتهایی که انجام میدهید، شما را با Pay ‘n’ Spray آشنا میکند؛ تعمیرگاهی که در آن میتوانید رنگ خودروی خود را تغییر دهید تا از شدت تعقیب و گریز پلیس بکاهید. این مأموریت، نمونهای آشنا از میان بسیاری مأموریتهای دیگر است که ساختار کلی آنها ترکیبی از این موارد است: رانندگی به سمت یک مقصد، برداشتن یا رساندن یک شی یا فرد، و درگیر شدن در تعقیب و گریز یا تیراندازی در خشکی، دریا یا آسمان.
آنچه نسخههای مختلف GTA را از یکدیگر متمایز میکند و مانع از تکراری و خستهکننده شدن این مجموعه میشود، دنیای پیرامون شما، نحوه تعاملتان با آن، و واکنش آن دنیا به شماست. ویژگی متمایزکننده منطقه (Leonida) در GTA 6، حس استقلالی است که به بازیکن القا میکند. جذابیت GTA و آن دنیای خیالی که برای بازیکن فراهم میآورد همواره در ایجاد هرجومرج و برهمزدن آرامش دنیایی نهفته بوده که به تکتک حرکات شما واکنش نشان میدهد؛ چه از طریق پلیسهایی که با شدت عمل فزاینده سعی در دستگیری شما دارند، و چه از طریق مردم عادی که در برابر رفتار شما یا وارد درگیری میشوند و یا پا به فرار میگذارند. این تجربهای است که حول محور شخصیت بازی و خود شما به عنوان بازیکن شکل میگیرد؛ بنابراین، تمام سیستمهایی که شهرهای این مجموعه بر پایه آنها عمل میکنند، به طور طبیعی بر روی شما متمرکز شدهاند. اما این رویکرد بهمرور زمان تغییر کرده تا بازتابدهندهی داستانهای سری GTA باشد؛ داستانهایی که در آنها هیچ شخصیت واحدی، قهرمان اصلی مطلق نیست. در این میان، GTA 6 نخستین بازی از این مجموعهی طولانیمدت است که بهراستی نسبت به حضور شما بیتفاوت و فارغ به نظر میرسد؛ دنیایی که چه باشید و چه نباشید، به حیات و کارکرد خود ادامه میدهد. عمق و گستردگی لئونیدا که نسخهی شبیهسازیشدهی میامی در GTA 6 است به اندازهای است که این شهر، فارغ از حضور شما، همواره درگیر نوعی هرجومرج خاص ایالت فلوریدا است. در واقع، اغلب این شما هستید که باید تصمیم بگیرید چه زمانی، در کجا و چگونه به این وقایع واکنش نشان دهید.

هرج و مرج نسبی است، اما در GTA 6 در اشکال، اندازهها و سطوح مختلف شدت خود را نشان میدهد. در اوایل بازی، من در حال رانندگی بودم که صدای التماس مردی را شنیدم، بنابراین روی دکمههای شستی DualSense کلیک کردم تا سرعت را کم کنم و به دنبال امواج صوتی بصری بگردم، و از روشی هوشمندانه برای جلب توجه به چیزی قابل توجه که Rockstar در Red Dead Redemption 2 معرفی کرده بود، استفاده کردم. به محل اغتشاش نزدیک شدم و مردی را دیدم که توسط یک خانم مسن سوار بر اسکوتر با تهدید اسلحه مورد سرقت قرار گرفته بود. به عنوان طرفدار تماشای مردم و قلدری، تصمیم گرفتم ببینم اوضاع چگونه پیش میرود.
مرد کیف پولش را تحویل داد و خانم سوار بر اسکوتر شروع به فرار کرد. اما سپس او مرا دید و از من خواست که اشیا قیمتیام را نیز تحویل دهم. همانطور که در Red Dead Redemption 2، من توانستم روی او تمرکز کنم و از بین چند پاسخ انتخاب کنم، بنابراین به او گفتم که باید در مورد مرحله دوم این جنایت تجدید نظر کند. او این کار را نکرد.
من با بیرون کشیدن اسلحهام و شلیک به زمین کنارش پاسخ دادم. او وحشت کرد و آنقدر آهسته فرار کرد که من توانستم با سرعت آرام در کنارش راه بروم در حالی که او فریاد میزد و کمک میخواست. معلوم شد که اسکوترهای برقی وسایل نقلیه فرار خوبی نیستند. در نهایت، یادم آمد که کیف پول را انداخته و رفته تا آن را برگرداند. اما، با توجه به اینکه من تازه به یک مستمری بگیر مسن اسلحه کشیده بودم، قربانی اصلی سرقت، آمدن مرا دید و با وحشت فرار کرد. من آنجا با پول شخص دیگری ایستاده بودم و پلیسها دنبالم میگشتند، نه یک دزد اسکوتر سوار که به خاطر سرقت ماشین مادربزرگش فرار میکرد.

این نوع لحظههای اضطراری، اتفاق مکرری است: یک پلیس که به طور تصادفی به همکارش شوکر میزند در حالی که سعی میکند خانمی را که سعی دارد ماشینش را در یک ایستگاه راهنمایی و رانندگی اشتباه بدزدد، دستگیر کند؛ مردی که از یک سطل زباله بیرون میآید تا اعلام کند که اکنون وکیل من است؛ یک هواپیمای حامل مواد مخدر که در نزدیکی من سقوط میکند؛ یک راننده مست که عمدا رفتار نامنظمی دارد تا یک پلیس غافلگیر شده را بگیرد و برای آزادی فرار کند.
معمولا از صحبت کردن درباره چنین لحظاتی پرهیز میکنم تا لذت تجربه آنها از بین نرود، اما تمام این اتفاقات در همان ساعات اولیه بازی رخ دادند. در سرتاسر بازی، تعداد حیرتانگیزی از چنین رویدادهایی وجود دارد و میدانم که من تنها بخش کوچکی از آنها را تجربه کردهام. اینها صرفا چرخدندههایی کوچک اما هوشمندانه در دل ماشینی بزرگ و بسیار پیچیدهاند؛ ماشینی که باعث میشود Leonida همچنان پویا و سرشار از غافلگیری باقی بماند.

آنچه این فضا را حتی تأثیرگذارتر میکند، عادی بودن بسیار باورپذیر زیرساختهای شهر است. سیستمهای اتوبوسرانی و قطار کاملاً فعالی در شهر وجود دارند که میتوانید از آنها برای جابهجایی استفاده کنید؛ کافی است به یک ایستگاه اتوبوس نزدیک شوید تا زمان رسیدن اتوبوس بعدی به شما اعلام شود. میتوانید سوار شوید، هدفونتان را بگذارید و به رادیو یا پادکستهای جنایی واقعی True Crime در گوشیتان گوش دهید. در همین حین، میتوانید پیامهای متنیتان را چک کنید، یادآوریهایتان را مرور کنید تا ببینید به چه کسی باید پاسخ دهید، از اپلیکیشن BuckMe برای مدیریت امور مالیتان استفاده کنید، یا در SnapMatic غرق در گشتو گذار شوید؛ عکسها را لایک کنید، پروفایل دیگران را زیر و رو کنید، و حتی مکانهایی در شهر را که ممکن است با دیدن یک تصویر نظرتان را جلب کنند، پیدا کنید. یا اینکه میتوانید بهسادگی کل مسیر را با قابلیت Fast-travel طی کنید.
من در کل تجربهی بازیام، تنها دو یا سه بار سوار اتوبوس شدم و اصلا از قطارها استفاده نکردم. اگر هم از پیادهروی خسته شدید و نخواستید ماشینی بدزدید، سرویسی شبیه به Lyft در دسترس است که رانندگانش هر کدام شخصیت خاص خودشان را دارند؛ بعضیها اهل گپ زدن هستند و بعضی دیگر نه. این هم یکی دیگر از آن جزئیات ریز و دقیق است: سیستمی پیچیده و مفصل که اغلب نادیدهاش میگرفتم، اما به خاطر نقشی که در عمیقتر کردن حس غوطهوری در بازی داشت، تحسینش میکردم.

مکانیسم رانندگی هم به همین اندازه واقعگرایانه است. چراغهای راهنمایی، تابلوهای جادهای، خطکشیهای خیابان و تمام قوانین رانندگی وجود دارند که مردم در بیشتر موارد سعی میکنند آنها را رعایت کنند. وقتی هم شهروندان Leonida با کسانی که قانونشکنی میکنند مواجه میشوند، واکنش مناسبی نشان میدهند. بارها پیش آمده که سرعت گرفتم و در فاصلهای بسیار نزدیک به خودروی دیگری تغییر مسیر دادم، و در حالی که با سرعت از کنارشان رد میشدم، شنیدم که با الفاظ رکیک مرا خطاب قرار دادند. گاهی هم آنقدر به خودروی کناری نزدیک میشدم که رانندهاش برای لحظهای کنترل ماشین را از دست میداد؛ برخی دوباره مسلط میشدند، اما برخی دیگر کنترل را کاملا از دست میدادند و باعث تصادفهای زنجیرهای میشدند که در نهایت به انفجار یک کامیون ختم میشد. بارها هم پیش آمده که مشغول کار خودم بودم و ناگهان افرادی که دنبال هیجان بودند کنارم میآمدند و مرا به مسابقه دعوت میکردند. شهر هم وضعیت ثابتی ندارد؛ ممکن است جادهها در دست تعمیر باشند که باعث ایجاد مسیرهای انحرافی یا کند شدن جریان ترافیک میشود و این مسئله، درست زمانی که پس از سرقت از یک فروشگاه کوچک قصد فرار دارید، میتواند پایانی بسیار ناامیدکننده برای یک اقدام مجرمانه رقم بزند.

فرقی نمیکند به کجا یا به چه چیزی نگاه کنید، سطحی از ظرافت و زیبایی در همه جا وجود دارد که رسیدن به آن غیرممکن است. اما GTA 6 این کار را میکند و از کوتاه آمدن یا کوتاه آمدن خودداری میکند و در نتیجه، در کل بازی خیرهکننده باقی میماند. نور به صورت پویا از ماشینها منعکس میشود، میتوانید به پنجرهها و آینههای ساختمانها نگاه کنید، فضای داخلی ماشینها کاملاً مدلسازی شده است، بالا بردن بطری برای نوشیدن به آرامی مایع داخل آن را به طور واقعگرایانهای خالی میکند، موهای لوسیا به طور طبیعی هنگام لمس کردن آن حرکت میکند، جیسون و لوسیا پس از ورزش، لکهای از عرق روی صورتشان ایجاد میشود. و روی پلیاستیشن ۵ پرو، همه چیز فوقالعاده به نظر میرسد.
کیفیت بصری GTA 6 مثالزدنی است و بهجز در موقعیتهای بسیار خاص مثلا زمانی که تحت تعقیب شدید پلیس با سطح شش ستاره بودم هیچ مشکل قابلتوجهی در عملکرد فنی بازی مشاهده نکردم. در لحظاتی که تعداد زیادی از نیروهای پلیس مرا تعقیب میکردند، گاهی افت فریم رخ میداد؛ اما در مجموع، اصلاً نیازی نبود نگران این جنبه از عملکرد فنی بازی باشم.

با این حال، ممکن است برخی افراد نسبت به حس و حال حرکت در دنیای بازی نقد داشته باشند. اجرای بازی با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه نقش مهمی در امکانپذیر ساختن آن سطح از جزئیات غنی در مقیاسی بیسابقه ایفا میکند؛ اما کسانی که حساسیت فنی بالایی دارند، ممکن است در مورد میزان پاسخدهی (Responsiveness) بازی بهویژه در عنوانی که نقاط تعامل بسیار زیادی دارد تردید کنند. من شخصاً هرگز احساس نکردم که نرخ فریم مانعی برای تجربه بازی باشد. شاید دلیلش این است که به حس اجرای ۳۰ فریم بر ثانیه عادت دارم، اما بهخوبی به یاد دارم که در بازی Red Dead Redemption 2، کندی واکنشها مسئلهای بود که با آن چالش داشتم.
در GTA 6، سبک انیمیشنها که عامدانه کُندتر، سنگینتر و درگیرکنندهتر طراحی شدهاند به حضور شما در هر محیط وزن میبخشد؛ درست مانند رد دد ردمپشن ۲، با این تفاوت که در اینجا این ویژگی چندان آزاردهنده نیست. بخشی از این موضوع به این دلیل است که سرعت کلی حرکت کمی بیشتر است، و بخشی دیگر به این خاطر که دیگر نیازی نیست مانند رد دد، اشیاء را بهآرامی از روی زمین بردارید و تکتک آنها را بررسی کنید. رویکرد سنجیده GTA 6 در طراحی انیمیشنها، با تقویت حس حضور در جهان بازی و تأثیرگذاری بر آن حتی بیشتر از آنچه در رد دد ردمپشن ۲ دیدیم جنبه شبیهسازی را پررنگتر میکند.

و در لحظات حساس، چه برای جیسون و چه برای لوسیا، سبک حرکتشان هیچگونه مانعی برای پیشبرد فعالیتهای مجرمانهشان ایجاد نمیکند. شاید انتظار داشته باشید که در این بخش از نقد، تمرکز اصلی بر هسته مرکزی گیمپلی باشد؛ اما گیمپلی GTA 6 نیز درست مانند سایر بخشهای بازی در واقع تکاملی از تجربیات پیشین است؛ چه در قالب انجام مأموریتهای جانبی باشد، چه گشتوگذارهای سرگرمکننده و چه اجرای سرقتهای بزرگ (Heists).
پس از یک آغاز دراماتیک که رابطه میان جیسون و لوسیا را پایهریزی میکند، این دو تصمیم میگیرند با مبارزه، راه خود را به سوی زندگیای بهتر باز کنند. هر دو شخصیت قابلبازی هستند؛ اگرچه این بدان معناست که چرخ انتخاب شخصیت، گزینههای کمتری نسبت به بازی GTA 5 دارد، اما همچنان میتوانید در خارج از موقعیتهای خاص، آزادانه میان آنها جابهجا شوید. هنگام انجام این کار، دوربین به نمای ماهوارهای از منطقه لئونیدا عقب میکشد و سپس روی شخصیتی که انتخاب کردهاید زوم میکند؛ تکنیکی که حتی ۱۳ سال پس از مشاهده آن در GTA 5، همچنان نوآورانه و جذاب به نظر میرسد. همچنین، درست مانند GTA 5، از آنجا که جیسون و لوسیا در زمانهایی که کنار هم نیستند زندگی مستقل خود را دارند، ممکن است ناگهان با آنها در حالی روبرو شوید که در خانه مشغول تماشای تلویزیون هستند، در باشگاه ورزش میکنند، یا حتی درگیر رویارویی با فردی معتاد و پرخاشگر شدهاند.

در بیشتر مأموریتهای اصلی، حضور همزمان لوسیا و جیسون الزامی است. در چنین مواقعی، میتوانید از طریق نقشه به شخصیت دیگر پیام دهید تا همدیگر را ملاقات کنید، یا اجازه دهید بازی بهصورت طبیعی آنها را وارد صحنه کند. نحوه انجام این کار توسط بازی بسیار روان و بینقص است، بهطوری که اغلب به نظر میرسد این لحظات بخشی از خود میانپردههای (کاتسینهای) بازی هستند. آنها صرفا بهطور ناگهانی ظاهر نمیشوند؛ گاهی مأموریت آغاز میشود و سپس شخصیت دیگر از راه میرسد و بابت تأخیرش عذرخواهی میکند، و گاهی نیز یکی از آنها بیرون از محل، در حالی که به دیواری تکیه داده، منتظر دیگری میماند.
با این حال، هر یک از شخصیتها زنجیرهای از مأموریتهای اختصاصی نیز دارند که تجربهای منحصربهفرد از لئونیدا را برایشان رقم میزند. این مأموریتها اغلب به جنبههایی از زندگی شخصی یا گذشته آنها میپردازند که ممکن است شخصیت دیگر از آن بیخبر باشد یا تمایلی به درگیر شدن در آن نداشته باشد. برای مثال، جیسون پیشینهای نظامی دارد و رفتاری بسیار راحت و غیررسمی از خود نشان میدهد، اما در عین حال، هرگاه بخواهد میتواند بسیار باابهت و ترسناک ظاهر شود. دریکوان (Dre’Quan)، دوست قدیمی جیسون، از همین ویژگی او برای پیشبرد اهدافش در تأسیس یک ناشر موسیقی (لیبل) بهره میبرد. در نتیجه، جیسون وارد ماجراهایی میشود که شامل درگیری با هنرمندان رقیب در فضای آنلاین و تحقیر آنها در دنیای واقعی است؛ همزمان، او تلاش میکند تا فرصتی طلایی برای گروه موسیقی نوظهور دریکوان، یعنی گروه دخترانه دِ دایمز (The Dimez)، فراهم کند.
در همین حال، لوسیا جاهطلبتر از این دو نفر است و دائما برای رسیدن به زندگی جدیدشان تلاش میکند و برای تحقق آن، خود را در سناریوهای پرخطر قرار میدهد. در عین حال، او دوستان دراماتیک خودش را دارد که باید با آنها سر و کله بزند. دوستش اندی، خود را در یک موقعیت خطرناک سیگار الکترونیکی گرفتار میکند که گاهی اوقات چرخشهای بسیار غیرمنتظرهای به خود میگیرد، در حالی که مادر لوسیا، میا، جاهطلبیهای خود را به روشهایی دنبال میکند که گاهی اوقات از بیپروایی دخترش پیشی میگیرد. لوسیا و جیسون، چه به صورت جداگانه و چه به عنوان یک زوج بانی و کلاید، شخصیتهای خوشساختی هستند که به طرز استثنایی اجرا شدهاند. هر کدام میتوانند به تنهایی یک بازی را به دوش بکشند، اما با هم نوع کاملاً متفاوتی از پویایی را به GTA معرفی میکنند.

یک سیستم زیبا پیرامون پویاییهای بین فردی آنها ساخته شده است که نحوه رفتار آنها با یکدیگر را شکل میدهد، که به نوبه خود لحن بازی را تغییر میدهد. باید اعتراف کنم، من به زور بین آنها دشمنی ایجاد نکردم تا ببینم رابطهشان چگونه تغییر میکند، بنابراین نمیتوانم در مورد چگونگی وقوع آن صحبت کنم. در نهایت، بیشتر اوقات فقط یکی از آنها را عصبانی میکردم، چون تصادفا سر کار جا میگذاشتند یا از طریق پیامک یا تماس تلفنی به هم خبر نمیدادند. با وجود تمام صحبتهای قبل از انتشار مبنی بر اختیاری بودن رابطهشان، GTA 6 کمی جانب احتیاط را رعایت میکند. به نظر میرسد داستان ترجیح میدهد که این دو رابطه نزدیکی داشته باشند، بنابراین من هم به این موضوع پایبند ماندم. من وقتم را صرف گرفتن دستهای هم، بغل کردن و بوسیدنهای یواشکی در هر زمان ممکن، انجام فعالیتهای مشترک، گپ زدن، تماشای تلویزیون و هر کار دیگری که زوجها انجام میدهند، کردم. این به این معنی بود که در طول بازی، ایمان جیسون و لوسیا به یکدیگر بسیار محکم بود. آنها در صورت لزوم، محبت و توجه متقابل زیادی نشان میدادند؛ از مدل موهای هم تعریف میکردند، زمان دوش گرفتن یکی را به دیگری گوشزد میکردند و با اشتیاق در مورد زندگی بهتر صحبت میکردند. گمان میکنم اگر روی تنشآفرینی در رابطهشان تمرکز میکردم، اوضاع خیلی فرق میکرد، اما باید تا ۶۰ ساعت بعدی بازی صبر کنم.
من واقعا از اینکه لوسیا و جیسون چقدر نسبت به قهرمانان قبلی GTA معمولی هستند، قدردانی میکنم. به جای داشتن شخصیتهای افراطی و کاریکاتورهایی که بازی را تثبیت میکنند، هر دو شخصیت افرادی بسیار قابل درکتر هستند که حتی وقتی در موقعیتهای باورنکردنی گرفتار میشوند، آن عادی بودن را حفظ میکنند. در حالی که یک عنصر جنایی در رفتار و نحوه ارائه آنها وجود دارد که میتواند بر آنها تأثیر بگذارد، من تمام تلاشم را کردم تا از قتل عام اجتناب کنم و در عوض در صورت امکان مسیر آرام را انتخاب کنم و به جای کشتن، هدفم ناتوان کردن باشد. اینکه این دو شخصیت اصلی چه کسانی هستند، افرادی را که با آنها روبرو میشوند در تضاد بسیار واضحتری قرار میدهد و میزان طمع و فسادی را که برخی افراد را در حالی که برخی دیگر را سرپا نگه میدارد، نشان میدهد. بسیاری از افرادی که آنها ملاقات میکنند، مظهر رذایل و دامهای مختلفی هستند که میتواند آینده آنها را از مسیر خارج کند.

در بازی GTA 6، ماموریتهای اصلی سرقت هستند. پنج فصل در بازی وجود دارد و در میان آنها، لوسیا و جیسون درگیر طرحهای فزایندهای برای بالا رفتن از نردبان ثروت میشوند. صرف نظر از اینکه کار چقدر خطرناک است، راکاستار با هر ماموریت طوری رفتار میکند که انگار اوج یک فیلم مایکل مان است؛ سرقتها به همین ترتیب طرحریزی، قاببندی و اجرا میشوند. مانند GTA 5، معمولاً مجموعهای از ماموریتها وجود دارند که به عنوان مراحل مختلف یک کار عمل میکنند، به این معنی که با حرکت به سمت اجرا، سرمایهگذاری به آرامی افزایش مییابد. سناریوهایی که راکاستار تنظیم میکند همیشه چندبعدی هستند و اغلب شامل شخصیتهایی میشوند که از نظر شخصیتی با هم تضاد دارند. انگیزهها ممکن است مبهم یا نامشخص باشند و از جیسون و لوسیا مرتبا خواسته میشود که دست به کارهای جسورانهای بزنند که میتواند آینده آنها را به خطر بیندازد. همیشه حسی از تنش وجود دارد که با فرا رسیدن روز موعود به یک پایان دراماتیک تبدیل میشود.
در زندگی مجرمانه آنها، هر چیزی که ممکن است خراب شود، معمولاً خراب میشود و فرصتهای فراوانی برای تیراندازی از طریق کاور ایجاد میکند که به لطف بازخورد عالی و استفاده فراوان از اسلوموشن به سبک مکس پین برای کشتن دشمنان، رضایتبخش به نظر میرسد. امکان جابجایی بین دو شخصیت که در مکانهای کاملاً متفاوت هستند و کارهای متفاوتی انجام میدهند، حس سینمایی را افزایش میدهد. یک دقیقه ممکن است در نقش جیسون درگیر یک تعقیب و گریز پرسرعت باشید که سعی میکند از دست مأموران فرار کند، قبل از اینکه اکشن به آرامی به لوسیا که آتش یک هلیکوپتر را در حال پوشش دادن خود قرار میدهد، تغییر کند. زمان لازم برای جابجایی به فاصله شخصیتها از یکدیگر بستگی دارد و در طول ماموریتهایی که با هم هستند، این تغییر لحظهای است. لئونیدا مکانی پر از سیاستمداران فاسد، گانگسترهای حریص و جنایتکاران بیپروا است و راکاستار از تمام گزینههای موجود برای خلق ماموریتهایی که قلب شما را به تپش میاندازد، به خوبی استفاده میکند.

خود داستان بخش دیگری است که نسبتاً به طرحهای کلاسیک GTA نزدیک است، اما شخصیتهایی که آن را میسازند به اندازه بازیهای قبلی عجیب و به یاد ماندنی هستند. احمقها و کاریکاتورهای نگونبختی وجود دارند که به عنوان خوراک کاملی برای تقلید و تفسیر عمل میکنند که تعداد قابل توجهی از آنها وجود دارد؛ دوستان امیدواری که به آنها اهمیت میدهید؛ و دیوانههایی که میتوانند واقعاً ترسناک باشند. این یک بازی پر از پیچ و خم است که توسط بازیگران بسیار بهیادماندنی، به رهبری شخصیتهای اصلی که در حال یادگیری این هستند که رویای آمریکایی واقعاً چقدر ناامیدکننده است، آغاز میشود. مهمتر از همه، نوشته با وجود اینکه ۱۳ سال از ساخت بازی میگذرد، توانسته حس امروزی بودن را القا کند.
چیزهای بسیار زیاد دیگری هم در GTA 6 وجود دارد که شایستهی ستایش هستند. موسیقی متن فوقالعادهی Justice که ریتمهای الکترونیکی کوبندهای را ارائه میدهد، باعث میشود در ماموریتهای کلیدی احساس کنید که در حال بازی Drive هستید. با وجود اینکه اهل بازیهای کوچک نیستم، اما مرتباً در حال غواصی برای یافتن گنج هستم و فضای آرام زیر آب وجود دارد که در تضاد با دیوانگیهای بالا از آن لذت بردم. اگر به دنبال داستانهای عجیب و غریب هستید، یک بدلکار کریپتویی، مردی که سعی میکند با استفاده از مواد شیمیایی خطرناک بزرگترین توت فرنگیهای ایالت را پرورش دهد و بسیاری از چیزهای عجیب و غریب دیگر برای پیدا کردن وجود دارد. من شیفتهی Kaleidoscope، یک ایستگاه رادیویی هستم که فقط کاورهایی از آهنگهای محبوب هنرمندان گمنام دنیای واقعی از سراسر جهان را پخش میکند. من همچنین از سیستم نقشهی دقیقی که نقاط مورد علاقه، فعالیتها و مکانها را به روشی آسان برای چشم سازماندهی میکند، سپاسگزارم. تبلیغات کاملاً عجیب و غریبی در سطح شهر وجود دارد، بازیگری و اجراهای برجستهای در سراسر بازی وجود دارد و موارد بسیار دیگر.

اما ماهیت بازی، از نظر بزرگی و حجم آن، به این معنی است که من همه چیز را ندیدهام. چیزهای زیادی هست که میدانم از دست دادهام روشهای کاملاً متفاوتی برای انجام ماموریتها، تعاملات شخصیتها و کارهایی که هنوز انجام ندادهام وجود دارد؛ و حتی یک روش کاملاً متفاوت برای بازی کردن بازی به عنوان جیسون و لوسیا. حتی الان، با وجود رسیدن به پایان، نقشه من پر از کارهایی است که باید انجام دهم و از انجام آنها هیجانزدهام. این حس را ندارد که یک بازی جهانباز حجیم باشد، از آن نوعی که بسیاری از بازیهای دیگر در ۱۳ سال بین آخرین نسخههای GTA انتخاب کردهاند. همه اینها یا معنادار هستند یا به اندازه کافی لذتبخش هستند که ساعتها بدون پشیمانی صرفشان کنید.
با وجود تمام نقاط قوت جیتیای ۶ (GTA 6)، تنها دو مورد جزئی به چشم میآیند که باعث افت کیفیت تجربهام شدند. مورد اول زمانی رخ میداد که باید برای فرار یا رسیدن به یک هدف، با سرعت بالا رانندگی میکردم. من هیچوقت نتوانستهام با فیزیک خودروها در بازیهای GTA کنار بیایم؛ رانندگی در این بازیها، بهویژه در سرعتهای بالا، به مهارتی ظریفتر از آنچه من در آن تبحر دارم نیاز دارد و همین باعث شد بارها تصادف کنم. خوشبختانه، این تصادفها بهندرت منجر به شکست در مأموریت میشدند، چرا که میتوان بهسرعت خودروی آسیبدیده را به حالت اول بازگرداند و به مسیر ادامه داد. اگر هم تصادفی در حین یک مأموریت حساس رخ دهد، سیستم ذخیرهسازی خودکار (Checkpoint) باعث میشود جریان بازی بهسرعت از سر گرفته شود. البته گمان میکنم این ناتوانی در رانندگی، صرفاً مشکل خودِ من باشد.

به طور کلی، مدل رانندگی، پشت فرمان ماشینهای مختلف نشستن را ارزشمند میکند. من در نهایت به خرید ماشین برای کسی به عنوان یک طرح پولساز علاقه پیدا کردم و بنابراین زمان زیادی را صرف رانندگی با انواع وسایل نقلیه کردم. هر کدام به طور مناسبی شناور یا سنگین به نظر میرسیدند، سوپرماشینهای سبکتر به سرعتهای بسیار بالایی میرسیدند اما با هر مایل در ساعت شکنندهتر به نظر میرسیدند، در حالی که کامیونها سنگین و دست و پا گیر به نظر میرسیدند. سدان روزمره یک گزینه ایدهآل بود، زیرا میتوانست بدون اینکه کنترل آن دشوار شود، سرعت بگیرد برای دریفت زدن در پیچها عالی بود. مسئله دوم این است که لحظات متعددی در داستان وجود دارد که برای پیشرفت باید برای به دست آوردن مقدار مشخصی پول تلاش کنید، که من آن را ناامیدکننده یافتم، اما در نهایت یک دردسر جزئی بود.
ساعتها بعد، مگسی که از کنار گوش جیسون وزوز کرد، همچنان یک نماد عجیب اما مناسب از دستاوردهای Grand Theft Auto 6 است. فقط Rockstar زمان و پول لازم را برای ساخت یک بازی که به جزئیات کوچک اختصاص داده شده است، در اختیار دارد. و فقط Rockstar میتواند بدون هیچ تردیدی چنین دیدگاه جزئی را تحقق بخشد. وسواس به جزئیات، هم توضیح دهنده و هم توجیه کننده انتظار ۱۳ ساله است. این بازی اوج تمام دستاوردهای قبلی توسعه دهنده در فضای جهان باز است که این ژانر را به ارتفاعاتی میرساند که به احتمال زیاد هیچ توسعه دهنده دیگری قادر به رسیدن به آن نخواهد بود. GTA 6 یک بازی اکشن جهان باز شگفت انگیز است که شرط میبندم تا Grand Theft Auto 7 از آن پیشی نخواهد گرفت.
مجله پی اس پارک به این بازی امتیاز 10 از 10 می دهد
نکات مثبت
توجه به جزئیات، که هم حیرتانگیز است و هم یکدست و پایدار
ساختاری عالی با دو شخصیت اصلی
از نظر بصری و صوتی فوقالعاده است
تمامی نقشآفرینیها در سطحی استثنایی قرار دارند
نکات منفی
ندارد

