بازی CoD: Modern Warfare 4 دارای بخش داستانی (کمپین) هیجان‌انگیز، حالت DMZ جذاب و بخش چندنفره‌ی قدرتمندی است.
Modern Warfare 4 با پایبندی به اصول بنیادین، تجربه‌ای رضایت‌بخش را در بخش داستانی، از آغاز تا پایان، ارائه می‌دهد.

در سال ۲۰۱۹، اینفینیتی وارد (Infinity Ward) سری بازی Modern Warfare از مجموعه Call of Duty را ریبوت کرد و یک کمپین داستانی قوی و بی‌نقص با حضور کاپیتان پرایس و گروه ضربت نمادین ۱۴۱ ارائه داد. با وجود شروع قوی، دنباله‌های این سری کمی دچار مشکل شدند، به ویژه Modern Warfare 3 که داستانی ضعیف و ماموریت‌های جهان‌باز ناموفق داشت. اما با Modern Warfare 4، اینفینیتی وارد با روایتی رضایت‌بخش و ماموریت‌های خوش‌ساخت، کمپین این سری را به قدرت بازمی‌گرداند تا پایانی حماسی برای این سری ریبوت شده باشد.

بخش تک‌نفره Modern Warfare 4 به یک تجربه سنتی و عمدتاً خطی تبدیل شده است که برخی از نسخه‌های اخیر از آن فاصله گرفته‌اند. امسال فقط یک ماموریت جهان‌باز وجود دارد و بسیار جذاب‌تر از تلاش‌های قبلی است. Modern Warfare 4 چیز جدید یا نوآورانه‌ای معرفی نمی‌کند، اما با روایتی قوی و گیم‌پلی جذاب که بر اساس تنش نفس‌گیر ساخته شده است، به موفقیت می‌رسد. خوشبختانه، شما هرگز مجبور به انجام هیچ ماموریتی که شبیه کارهای احمقانه یا حواس‌پرتی‌های بی‌موقع باشد، نیستید. هر ماموریت در Modern Warfare 4 فوریت دارد و داستان را به جلو می‌راند.

پرایس به یک هیولای تمام‌عیار تبدیل نشده است، اما کارتل برای رسیدن به ماموریت خود از کشتن غیرنظامیان ابایی ندارد. این همکاری باعث ایجاد درگیری‌های مسلحانه‌ی پر هرج و مرج در پاریس و شوخی‌های جذاب بین شخصیت‌ها می‌شود. پرایس دائماً سعی می‌کند مراقب غیرنظامیان باشد و می‌خواهد آسیب‌های جانبی را به حداقل برساند، اما والریا فقط به طرز خنده‌داری او را مسخره می‌کند و او را پیرمرد خطاب می‌کند، زیرا او با قوانین کمتری عمل می‌کند. اینکه پرایس تا چه حد با والریا در تضاد است، به بخش کلیدی داستان تبدیل می‌شود. پس از یک صحنه‌ی تعقیب و گریز که در آن مرتکب یک عمل خشونت‌آمیز وحشیانه می‌شوند، والریا به پرایس می‌گوید که “او هنوز آدم خوبی است”، اما او یک رهبر بدنام کارتل است که سعی می‌کند برای تحویل سلاح به فرد بد پول بگیرد.

همکاری پرایس در کارتل همچنین او را به این درک می‌رساند که این تحویل سلاح به اندازه‌ای خطرناک است که می‌تواند تعادل قدرت را تغییر دهد و درگیری بسیار بزرگتری را به راه بیندازد. بدتر از همه اینکه، پرایس همچنین هدفی در پشت سر خود دارد، زیرا اعضای باقی‌مانده تیم Task Force 141 او، سایمون «گوست» رایلی و کایل «گز» گریک، برای دستگیری یا کشتن او فرستاده می‌شوند.

این جستجوی پرایس منجر به یک ماموریت برجسته به نام Gone Dark می‌شود، جایی که زاویه دید شما به Gaz تغییر می‌کند و او در یک هتل تاریک به دنبال پرایس می‌گردد. در ابتدای این مجموعه، کاپیتان پرایس به عنوان یک مربی و قطب‌نمای اخلاقی برای Gaz عمل می‌کرد، بنابراین وزن احساسی زیادی در این ماموریت وجود دارد، زیرا Gaz و بازیکن، می‌بینند که Price چقدر از دیدگاه شخص ثالث واضح‌تر سقوط کرده است. لحظات تکان‌دهنده و تبادل نظرهای شدیدی بین اعضای اکنون از هم پاشیده Task Force 141 وجود دارد که به طور مؤثر از سابقه طولانی این گروه استفاده می‌کند. در طول ماموریت، یک کشش احساسی وجود دارد، زیرا پرایس از Ghost و Gaz التماس می‌کند که عقب‌نشینی کنند، و وقتی پرایس می‌گوید که نمی‌خواهد آنها را بکشد، اما تلویحاً می‌گوید که این کار را خواهد کرد، یک ضربه بزرگتر به شکمش وارد می‌شود. این لحظات واقعاً نشان می‌دهند که چگونه قطب‌نمای اخلاقی Price شکسته است. وقایع مرحله‌ی Gone Dark همچنین زمینه‌ساز لحظه‌ای تأثیرگذار در یکی از مأموریت‌های بعدی می‌شوند که به شکلی تحسین‌برانگیز، سیر روایی مجموعه را به نقطه‌ی آغازینش بازمی‌گرداند.

تهاجم به کره با ماجرای انتقام‌جویی حماسی پرایس گره می‌خورد و باعث می‌شود یک واحد نظامی جدید از کره جنوبی با نیروهای ایالات متحده متحد شوند. با وجود تغییر مداوم زاویه‌ی دید شخصیت‌ها و روایت غیرخطی داستان، روند پیشروی بازی در مأموریت‌های مختلف بسیار روان است؛ ریتم بازی در بخش‌های گوناگون — از مراحل مخفی‌کاری و تعقیب‌ و گریزهای پیاده یا با وسایل نقلیه گرفته تا لحظات ورود به ساختمان و حتی تیراندازی با مسلسلِ نصب‌شده روی هلیکوپتر — بسیار مناسب و پرکشش حفظ می‌شود. همچنین مرحله‌ای مشابه مأموریت Clean House وجود دارد که در آن باید با استفاده از دوربین دید در شب، اتاق‌ها را پاکسازی کنید؛ در این بخش، دقت و کنترل دقیق بر ماشه اهمیت حیاتی دارد تا مبادا به اشتباه به غیرنظامیان شلیک کنید.

اگرچه ماموریت‌ها تقریباً آشنا هستند، اما همچنان از ارکان اصلی و مؤثر Call of Duty هستند و کل بخش داستانی بازی مرا در تمام مدت به وجد می‌آورد. لزوماً از برخی از قابل توجه‌ترین بخش‌های داستانی Call of Duty بهتر نیست، اما به نظر من ثابت می‌کند که این مجموعه برای خلق یک تجربه تک‌نفره هیجان‌انگیز نیازی به اختراع دوباره چرخ ندارد. در این مورد، داشتن یک روایت قوی و شخصیت‌های جذاب، مرا در ماموریت‌ها پیش برد. چه در نقش پارک بازی می‌کردم و چه در نقش پرایس، همیشه سنگینی اعمالم را حس می‌کردم.

تنها ماموریت جهان‌باز بازی، Stranded نام دارد و این قطعاً یکی از بهترین تلاش‌های Call of Duty برای یک ماموریت کاملاً جهان‌باز است. شما در نقش پارک بازی می‌کنید که به همراه تیمش در یک محیط برفی و کوهستانی در کره، پشت خطوط دشمن گیر افتاده است. پارک باید برای بازگرداندن تیمش، آذوقه جمع‌آوری کند و سه هدف اصلی روی نقشه وجود دارد. می‌توانید این اهداف را به هر ترتیبی که می‌خواهید انجام دهید، اما مهم‌تر از آن، می‌توانید مستقیماً به هر یک از آنها سفر سریع داشته باشید و از کل بخش جمع‌آوری و اکتشاف ماموریت صرف نظر کنید. انجام این کار به این معنی است که بهترین اسلحه‌ها و تجهیزات را برای تکمیل اهداف خود نخواهید داشت و بیشتر احساس خواهید کرد که در حال پیمایش یک ماموریت استاندارد هستید، نه یک تجربه جهان‌باز وسیع که ممکن است به آن علاقه‌ای نداشته باشید.

اگر تصمیم به کاوش در Stranded بگیرید، کیسه‌های آذوقه برای جمع‌آوری در سراسر نقشه وجود دارد و کانتینرهای حمل و نقل مهر و موم شده با معماهای قفل ترکیبی وجود دارد که می‌توانید برای به دست آوردن غنیمت بیشتر، آنها را حل کنید. لوازمی که به گروه خود برمی‌گردانید، می‌توانند برای تعمیر سلاح‌ها، ساخت تجهیزات کشنده یا استفاده از یک حمله خمپاره‌ای برای کمک به انجام اهداف با قدرت آتش یا مخفی‌کاری بیشتر، بسته به سبک بازی مورد علاقه شما، مورد استفاده قرار گیرند. در حالی که من از اینکه کل کمپین بر اساس کاوش آزاد ساخته نشده است، آسوده خاطر هستم، اما در Stranded، جستجوی اختیاری برای ارتقاء سلاح‌ها جذابیت داشت. با انجام کمی از آن، به اندازه کافی لوازم غارت کردم تا یک تفنگ تک تیرانداز را بدست آورم که بعداً ارزش خود را ثابت کرد. اما برای صرفه جویی در وقت، به سرعت و با کمترین نتیجه به اهدافم سفر کردم. حداقل، بخش باز، برای کسانی که آن را می‌خواهند، یک عامل قابلیت تکرارپذیری را معرفی می‌کند.

Modern Warfare 4 بر برخوردهایی به سبک مبارزه با باس تأکید دارد که در آن فقط مشت یا چاقوی خود را دارید و با حریف پا به پا می‌شوید. در این سناریوها، که تعداد کمی از آنها وجود دارد، زمان‌بندی بلوک‌های شما بسیار مهم است و به شما امکان می‌دهد با ضربات خود، دفع حمله و مقابله کنید. باید اذعان کرد که این مبارزات چندان پیچیده نیستند، اما راهی مناسب برای ایجاد تنوع به شمار می‌آیند و هر یک، چه در سطح آن موقعیت خاص و چه در کلیت کمپین، به اندازه‌ی کافی تنش ایجاد می‌کنند؛ به‌ویژه زمانی که با ایدئولوژی‌های رقیبی پیوند می‌خورند که پویایی میان شخصیت‌ها بر پایه‌ی آن‌ها شکل گرفته است.

Modern Warfare 4 همچنین دیالوگ‌های اختیاری معرفی‌شده در Modern Warfare 2 را حفظ کرده است، که به شما امکان می‌دهد از سربازان دیگر خود سوال بپرسید یا گپ بزنید. می‌توانید چیزی نگویید، اما شوخی‌های دوستانه معمولاً لایه‌ای کوچک از عمق به شخصیت‌های فرعی اضافه می‌کند و گاهی اوقات پس از یک ماموریت پرتنش، حال و هوا را آرام می‌کند. این مقدار کمی از عاملیت در چیزی است که اساساً یک ترن هوایی است که مورد قدردانی قرار می‌گیرد، حتی اگر واقعاً به چیزی عمیق‌تر منجر نشود.

یکی از ماموریت‌ها شما را در جایگاه یک سرباز ارشد کره شمالی قرار می‌دهد که همیشه با دستوراتی که به او داده می‌شود موافق نیست. این بخش از داستان، ماموریتی هولناک و پر از اعدام‌های عمومی است، اما از دیالوگ‌های دعوتی هنگام پرسه زدن در میان غیرنظامیان استفاده می‌کند و فرصتی را برای تعریف بیشتر رفتار شخصیت فراهم می‌کند. دیالوگ‌های دعوتی به شما این امکان را می‌دهند که نحوه برخورد با بسیاری از موقعیت‌ها را انتخاب کنید. می‌توانید با دیالوگ‌های دعوتی به افراد، آنها را بترسانید یا سعی کنید آرام کنید، اما می‌توانید اسلحه خود را بیرون بکشید و آنها را به جای کلمات، با عمل تهدید کنید. این تعاملات کوچک تاثیری بر داستان کلی ندارند و اغلب اقدامات شما بی‌نتیجه هستند، اما خوب است که هنگام برخورد با غیرنظامیان، گزینه همدلی را انتخاب کنید. در نهایت، این ماموریت همچنین به خوبی ماهیت بی‌رحمانه این تهدید کره شمالی و اینکه چه تعداد سرباز هنوز کورکورانه از دستورات آنها پیروی می‌کنند را نشان می‌دهد.

در حالی که من از نظر احساسی بیشتر درگیر داستان گروه ضربت ۱۴۱ هستم، همچنان از تمام ماموریت‌های متمرکز بر جوخه کره جنوبی لذت بردم. پارک از طریق خدمت اجباری به ارتش ملحق می‌شود، بنابراین سرباز بودن یک انتخاب یا عمل شجاعانه نبود. در ابتدا، به نظر می‌رسد که او اصلاً نمی‌خواهد سرباز باشد، اما وقتی جنگ به او نزدیک می‌شود، او همچنان سعی می‌کند ترس خود را پس بزند و بهترین تصمیمات ممکن را برای محافظت از مردمش بگیرد. پارک همچنین تعادل اخلاقی خوبی را برای بخش پرایس از کمپین فراهم می‌کند، جایی که هیچ چیز جز عطش او برای انتقام مهم نیست.

با وجود اینکه کمپین فوق‌العاده به نظر می رسد، “مبارزه با باس های” نهایی بازی یک ناامیدی بزرگ است. هیچ یک از مبارزات به خصوص چالش برانگیز به نظر نمی‌رسند و برای لحظات اوج خیلی کوتاه به نظر می‌رسند، اما نحوه پایان داستان به طور کلی رضایت‌بخش است.

در مجموع، Modern Warfare 4 این مجموعه را با چندین لحظه تکان دهنده به پایان می‌رساند و با یک پایان عالی به پایان می‌رسد. ریتم بازی علی‌رغم دو خط داستانی در هم تنیده و زاویه دید متناوب، هرگز دچار افت نمی‌شود و تنوع گسترده ماموریت‌ها و مکان‌ها، جذابیت داستان را تضمین می‌کند. Modern Warfare 4 یکی دیگر از بازی‌های هیجان‌انگیز و نفس‌گیر است. چیزی که کمپین آن را از سایرین متمایز می‌کند، این حس است که توسعه‌دهندگان زمان بیشتری برای فکر کردن به این تجربه و خلق چیزی که بتواند به عنوان یک پایان شایسته برای سری Modern Warfare عمل کند، داشته‌اند. به همین دلیل، کمپین Modern Warfare 4 به عنوان بهترین کمپینی که از Modern Warfare 2019 دیده‌ایم، رتبه‌بندی می‌شود.

نقد و بررسی حالت DMZ در بازی Call of Duty: Modern Warfare 4

با تکیه بر موفقیت نسخه بتای DMZ که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، Infinity Ward حالت استخراج را با ارتقاءهای اساسی برای Modern Warfare 4 ارتقا می‌دهد، از جمله یک نقشه پویاتر، یک مرکز اجتماعی جذاب، ماموریت‌های داستانی عمیق و پیشرفت عمیق‌تر. همه اینها امکان بازی مجدد بیشتر و راه‌های جدیدی را برای تجربه جادوی سندباکس که می‌تواند در یک مسابقه DMZ اتفاق بیفتد، فراهم می‌کند. در واقع، بیشتر نوآوری‌های Infinity Ward در Call of Duty امسال در DMZ خلاصه شده است و به لطف یک حلقه گیم‌پلی رضایت‌بخش، حالت استخراج بخش برجسته Modern Warfare 4 است.

مسابقه‌های DMZ به حداکثر ۶۰ بازیکن اجازه می‌دهد تا در گروه‌های سه نفره گروه‌بندی شوند. هر گروه وظیفه دارد قبل از اینکه دایره‌ای از گاز تابشی نقشه را فرا بگیرد و همه افراد سر راه خود را بکشد، زنده بماند و استخراج کند. این گیم‌پلی با تمرکز بر اکتشاف، مبارزه و طیف گسترده‌ای از ماموریت‌ها است. مانند اکثر بازی‌های تیراندازی استخراج، مردن در DMZ به معنای از دست دادن همه چیز است و آن را به یک حالت بازی با پاداش بالا تبدیل می‌کند.

نقشه جدید Hajin در DMZ، یک ارتقاء وسیع نسبت به مکان اصلی Al Mazrah است. این بزرگترین نقشه‌ای است که تاکنون برای Call of Duty ساخته شده است، و از نقشه Verdansk در Warzone و حتی نقشه عظیم Avalon در Black Ops 7 بزرگتر است و امکان کاوش عمیق‌تر و تنوع نقشه بیشتری را فراهم می‌کند. Hajin در یک نسخه تخیلی از منطقه غیرنظامی بین کره شمالی و جنوبی قرار دارد و این منطقه طیف گسترده‌ای از نقاط مورد علاقه اصلی و فرعی را ارائه می‌دهد.

در ساعاتی که صرف بازی DMZ کردم، به نظر می‌رسید که من و هم‌جوخه‌هایم همیشه در یک منطقه جدید ظاهر می‌شویم. هیچ مسابقه‌ای هرگز حس یکسانی نداشت و همیشه چیزهای بیشتری وجود داشت که می‌خواستیم قبل از اتمام زمانمان کشف کنیم. تنوع مکان‌های Al Mazrah حتی به Hajin هم نزدیک نمی‌شود، که شما را از میان جنگل‌های انبوه و همچنین مجموعه‌ای از مکان‌های شهری مانند مجتمع‌های نظامی، سیستم‌های تونل زیرزمینی و حتی یک نیروگاه هسته‌ای رادیواکتیو عبور می‌دهد.

رفتار NPCهای به‌روز شده و آب و هوای پویا، Hajin را نسبت به Al Mazrah زنده‌تر جلوه می‌دهد. باران یا مه می‌توانند در هر زمانی از راه برسند، اما در هر مسابقه تضمینی وجود ندارد. تغییرات آب و هوایی بر کل نقشه تأثیر نمی‌گذارد و به طور تصادفی در مناطق خاصی متمرکز می‌شوند و نحوه تجربه شما از Hajin از نقطه‌ای به نقطه دیگر را تغییر می‌دهند. مه می‌تواند برای مخفی‌کاری مفید باشد زیرا مانع از دید همه افراد در مجاورت، از جمله دشمنان NPC می‌شود، اما همچنین توانایی شما را برای بررسی محیط اطرافتان محدود می‌کند. باران روی زمین (یا عبور از سایر منابع آب) می‌تواند صدای قدم‌های آبکی قابل شنیدنی ایجاد کند که موقعیت شما را لو می‌دهد. من همیشه در مورد آب و هوای پویا در بازی‌ها شک دارم، اما گرافیک Modern Warfare 4 خیره‌کننده است و تماشای حرکت مه در ساحل و حرکت به سمت خشکی بسیار چشمگیر بود. و حداقل در یک مورد، رانندگی در مه غلیظ به گروه من اجازه داد تا از یک کاروان کامل از دشمنان فرار کنم. مه از باران تأثیرگذارتر است، اما هر دو یک حس خوشایند به جهان بازی هستند، زیرا می‌توانند نحوه برخورد شما با یک موقعیت را تغییر دهند و کمی غوطه‌وری و تنوع به مسابقات اضافه می‌کنند.

در Hajin، شاهد حرکت دشمنان در محیط بازی به شیوه‌ای طبیعی‌تر خواهید بود. در پایگاه‌های نظامی، ممکن است سربازانی را در حال انجام حرکت شنا در محوطه بیرونی ببینید، در حالی که خودروهای گشتی مملو از دشمن در نقشه تردد می‌کنند. پهپادها در نقاط مختلف آسمان را جست‌وجو می‌کنند، سگ‌های رباتیک انتحاری ممکن است به دنبال شما بیفتند و یک تانک قدرتمند (در سطح باس) در خیابان‌ها گشت می‌زند. اگرچه هوش مصنوعی دشمنان لزوماً پیشرفته‌تر نشده است، اما این نوع رفتارها و تنوع گسترده دشمنان، باعث می‌شود کاملاً در فضای بازی غرق شوید و درگیری‌های جذابی را تجربه کنید. همچنین نباید آن‌ها را صرفاً به خاطر ضعف در هوش رزمی دست‌کم بگیرید، چرا که ممکن است با تکیه بر تعداد زیادشان، به‌راحتی شما را تحت فشار قرار داده و از پا درآورند. در مناطق دشوارتر، دشمنان (NPCها) زره‌های سنگین‌تری دارند و برخی از آن‌ها از سپرهای ضدشورش استفاده می‌کنند؛ بنابراین برای از پای درآوردنشان به قدرت آتش بالا و استراتژی دقیق نیاز خواهید داشت.

تغییرات اعمال‌شده در سیستم پیشرفت بازی، تجربه آن را بسیار رضایت‌بخش‌تر کرده است. شما می‌توانید با اهداف مختلفی وارد بازی شوید: جمع‌آوری پول و منابع، شکار سایر بازیکنان، پیشبرد مأموریت‌های داستانی یا تکمیل اهداف جانبی کوچک‌تر. فارغ از اینکه چه سبک بازی‌ای را انتخاب می‌کنید، تمام این فعالیت‌ها در ارتقای سطح (Level) شما در حالت DMZ لحاظ می‌شوند و حتی اگر موفق به خروج (Extract) از نقشه نشوید، باز هم امتیاز تجربه (XP) کسب خواهید کرد. همچنین، فعالیت در این حالت برای شما امتیاز تجربه بازیکن و سلاح (مربوط به بخش چندنفره و Warzone) به همراه دارد، اما ارتقای سطح اختصاصی حالت DMZ تنها با بازی کردن در همین بخش امکان‌پذیر است.

در حالت DMZ بازی Modern Warfare 4، تمرکز بیشتری بر آماده‌سازی برای مأموریت‌ها وجود دارد که این امر از طریق قابلیت جدیدی به نام پایگاه عملیاتی پیشرو (FOB) محقق می‌شود. FOB حکم پایگاه خانگی شخصی شما را در فواصل بین مأموریت‌ها دارد. در این محیط می‌توانید آزادانه حرکت کنید و با ایستگاه‌های مختلف آماده‌سازی مأموریت تعامل داشته باشید؛ بدین معنا که دیگر نیازی نیست بازیکنان در منوهای خسته‌کننده یا صفحات لابی منتظر بمانند تا هم‌تیمی‌هایشان تجهیزات خود را آماده کنند. برخلاف بخش چندنفره (Multiplayer) که برای استفاده از میدان تیر باید وارد محیطی جداگانه شوید، در FOB یک میدان تیر تعبیه شده است که می‌توانید به راحتی به آن مراجعه کرده و مهارت تیراندازی خود را تمرین کنید. هم‌تیمی‌ها به FOB میزبان گروه (Host) ملحق می‌شوند، بنابراین جنبه‌ای اجتماعی نیز در کار است؛ اما این پایگاه در عین حال یک مرکز فرماندهی حیاتی محسوب می‌شود که همگام با پیشرفت و ارتقای سطح (Level up) شما در حالت DMZ، تکامل می‌یابد. این ویژگی لایه‌ای جدید به چرخه گیم‌پلی جذاب DMZ می‌افزاید، چرا که شما دائماً در تلاش برای کسب سطح بالاتر و باز کردن ایستگاه‌ها و ارتقاهای مفید در FOB خود هستید؛ امکاناتی نظیر فروشنده، تابلوی مأموریت‌های جایزه‌دار (Bounty Board)، محفظه‌ای برای نگهداری پلاک‌های شناسایی (Dog Tags) و مهم‌تر از همه، یک چاپگر سه‌بعدی برای ساخت تجهیزات ضروری.

امسال دیگر خبری از ایستگاه‌های خرید (Buy Stations) در نقشه نیست؛ یعنی نمی‌توانید در حین مسابقه اقلام مورد نیاز خود را خریداری کنید. این تغییری مثبت است که مانع از دسترسی فوری همه بازیکنان به آیتم‌های قدرتمند می‌شود. شما بازی را با سلاح‌ها و تجهیزات پایه آغاز می‌کنید، اما برای مجهزتر شدن باید در طول مسابقات به جست‌وجو و جمع‌آوری منابع (Scavenging) بپردازید. این تغییر، تأکید بیشتری بر جست‌وجو برای یافتن سلاح و تجهیزات در حین بازی دارد و شما را ملزم می‌کند که به دنبال سلاح‌ها بگردید یا حداقل منابع لازم برای ساخت (Crafting) آنچه نیاز دارید را پیدا کنید. فرآیند ساخت‌وساز از طریق چاپگر سه‌بعدی موجود در FOB انجام می‌شود؛ جایی که می‌توانید با استفاده از مواد جمع‌آوری‌شده، اقلام ضروری نظیر کوله‌پشتی، زره و چتر نجات را تولید کنید.

در حالت DMZ، دیگر امکان ساخت سلاح‌های سفارشی بدون پرداخت هزینه وجود ندارد. با رسیدن به سطح ۱۰، ایستگاه گان‌اسمیت (Gunsmith) در پایگاه عملیاتی (FOB) برای شما باز می‌شود. در اینجا می‌توانید سلاح‌های پایه را خریداری و شخصی‌سازی کنید؛ البته در ابتدا تنها به تعداد محدودی از سلاح‌ها دسترسی دارید و برای باز کردن گزینه‌های بیشتر، باید دفترچه‌های راهنمای سلاح را در محیط بازی پیدا کنید. قیمت پایه سلاح‌ها چندان بالا نیست، اما برای باز کردن جایگاه‌های نصب تجهیزات جانبی (اتچمنت‌ها) و همچنین تهیه هر یک از این قطعات، باید هزینه جداگانه‌ای بپردازید. از آنجا که هزینه باز کردن این جایگاه‌ها نیز به تدریج افزایش می‌یابد، ممکن است در نهایت مبلغ زیادی را صرف شخصی‌سازی کامل یک سلاح کنید؛ سلاحی که با ورود به هر مسابقه، خطر از دست دادن آن وجود دارد. شما می‌توانید انتخاب کنید که با یک تجهیزات (لوداوت) تصادفی و رایگان وارد بازی شوید که شامل ابتدایی‌ترین سلاح و ملزومات است؛ اما در مجموع، تغییرات سیستم گان‌اسمیت باعث می‌شود تصمیم‌گیری برای استفاده از تجهیزات گران‌قیمت (و پرخطر) در برابر انتخاب گزینه‌های ایمن‌تر اما ضعیف‌تر، اهمیت و وزن بیشتری پیدا کند.

سیستم ارتقای سطح اپراتورها در نسخه بتا بسیار ساده بود، اما در MW4 سه شاخه ویژگی (Trait) مختلف وجود دارد که می‌توانید روی آن‌ها سرمایه‌گذاری کنید: جنگجو (Warfighter)، دیده‌بان (Scout) و بقا‌جو (Survivalist). هرچه یک اپراتور مدت‌زمان بیشتری زنده بماند، قدرتمندتر شده و ارتقاهای بیشتری دریافت می‌کند؛ اما کشته شدن در منطقه Hajin به معنای از دست دادن آن اپراتور خاص در محیط DMZ است. اگر زمان زیادی را صرف ارتقای سطح یک اپراتور و تقویت ویژگی‌هایش کرده باشید، این اتفاق بسیار ناگوار به نظر می‌رسد، اما آن‌ها برای همیشه از بین نمی‌روند. شما می‌توانید با پرداخت پول درون‌بازی، یک تیم نجات (Evac team) را برای بیرون کشیدن اپراتور از منطقه هاجین اعزام کنید. اگر اپراتور مورد نظر سطح بالایی داشته باشد، هزینه این کار سنگین خواهد بود، اما وجود چنین امکانی باعث می‌شود تا حدی بتوانید از خسارت وارده بکاهید و چیزی را نجات دهید.

حالت‌های بازی مبتنی بر خروج از منطقه (Extraction modes) اغلب دارای لایه‌های پیچیده‌ای هستند و به همین دلیل ممکن است در ابتدا گیج‌کننده و دشوار به نظر برسند. منوها و گزینه‌های آغاز مأموریت در DMZ نیز از این قاعده مستثنی نیستند، به‌ویژه با وجود تمام امکانات و جزئیات جدیدی که به این حالت اضافه شده است. برای آشنایی با اصول اولیه، یک مأموریت آموزشی کوتاه در نظر گرفته شده است، هرچند این آموزش عمدتاً بر دنبال کردن نشانگرهای مأموریت و نحوه درمان خود پس از درگیری تمرکز دارد. علاوه بر این، DMZ انواع مختلفی از مأموریت‌ها را برای انتخاب ارائه می‌دهد و در ابتدا تشخیص اینکه هر نوع چه چیزی به همراه دارد، دشوار است.

در حال حاضر فقط شش ماموریت داستانی اصلی در دسترس است، اما آنها اهداف داستانی چند مرحله‌ای جذابی هستند. یکی از ماموریت‌ها ما را به یک سرقت سرگرم‌کننده از کازینو فرستاد، جایی که باید یک گاوصندوق را پیدا و به آن نفوذ می‌کردیم و تا جایی که می‌توانستیم کیسه‌های پول نقد را قبل از پخش شدن گاز رادیواکتیو در گاوصندوق می‌دزدیم. ماموریت دیگر، گروه من را موظف به پیدا کردن یک گروگان در بیمارستان می‌کرد که به برانکارد دستبند زده شده بود و ما مجبور بودیم آنها را به یک مکان مخفی منتقل کنیم، در حالی که نیروهای دشمن خروج ما را دشوار می‌کردند. کاش بیش از شش ماموریت وجود داشت، اما بازی کردن آنها فوق‌العاده بود و می‌توانید استراتژی‌های مختلفی را برای تکمیل آنها انتخاب کنید.

جذابیت DMZ همچنان لحظات تصادفی و آشفته‌ای است که با ماهیت سندباکس این حالت به دست می‌آورید، و دنیای زنده هاجین قطعاً غیرقابل پیش‌بینی بودن را افزایش می‌دهد و به هر بازی اجازه می‌دهد تا احساس منحصر به فردی داشته باشد. جهان همچنین پر از ماموریت‌ها و اهداف کوچکتر است، بنابراین هنوز راه‌های زیادی برای بازی و بالا رفتن سطح وجود دارد.

DMZ به مشکل اصلی می‌پردازد، که همان شکاف رو به رشد بین بازیکنان در بازی‌های تیراندازی استخراجی است. برخی از بازیکنان معتقدند که بازی‌ها همیشه باید بر PvP تمرکز داشته باشند، در حالی که برخی دیگر تجربه استخراج در یک محیط PvE را می‌خواهند. DMZ با رویکرد خود به PvP تلاش می‌کند تا هر دو طرف را جذب کند. کشتن بازیکنان اکنون یک سطح گرما را فعال می‌کند که شبیه به سیستم تحت تعقیب در GTA است و شما یک جایزه مشخص برای سر خود دریافت خواهید کرد. هر چه بازیکنان بیشتری را بکشید، جایزه تحت تعقیب شما بیشتر می‌شود. هاجین دارای ایستگاه‌های تخته جایزه است که در آن تمام بازیکنان فعال در مسابقه که به عنوان تحت تعقیب علامت‌گذاری شده‌اند را نشان می‌دهد. این تخته جایزه به شما امکان می‌دهد یا برای کاهش سطح گرمای خود پول نقد بپردازید، یا می‌توانید اطلاعات را برای یافتن سایر بازیکنان تحت تعقیب خریداری کنید. این به نظر می‌رسد راهی عالی برای ارائه خدمات به بازیکنان استخراج متمرکز بر PvP است و به آنها اجازه می‌دهد تا یکدیگر را برای مبالغ زیادی پول شکار کنند، در حالی که بازیکنان غیرفعال می‌توانند در صورت اجتناب از کشتن سایر اپراتورها، از دید پنهان بمانند.

یکی دیگر از تغییرات مهم امسال این است که حالت DMZ دیگر یک بخش رایگان وابسته به Warzone نیست، بلکه در بازی Modern Warfare 4 گنجانده شده و بخشی از محتوای آن محسوب می‌شود که برای دسترسی به آن باید ۷۰ دلار بپردازید. اگرچه از دست دادن یک بازی رایگان همیشه ناخوشایند است، اما حجم ارتقاها و بهبودهایی که در DMZ اعمال شده، به‌گونه‌ای است که پرداخت هزینه برای آن کاملاً توجیه‌پذیر به نظر می‌رسد.

اگرچه حالت DMZ به معنای دقیق کلمه پرداخت برای پیروزی (Pay-to-Win) نیست، اما مزایای بیشتری را در اختیار بازیکنانی قرار می‌دهد که نسخه گران‌قیمت Vault بازی Modern Warfare 4 را خریداری کرده‌اند. این نسخه به آن‌ها یک جایگاه اضافی برای انتخاب اپراتور، دو کوله‌پشتی با اندازه متوسط، دو جلیقه محافظ (Armor-plate carrier) و سایر اقلام مفید اما یک‌بارمصرف می‌دهد. دریافت این هدایا توسط دارندگان نسخه Vault نگرانی بزرگی ایجاد نمی‌کند، چرا که این اقلام خاص تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر نتیجه نبردها ندارند. با این حال، وقتی بازی دیگر کاملاً رایگان نباشد، این رویکرد ناخوشایندتر جلوه می‌کند؛ به‌ویژه اینکه همواره این نگرانی وجود دارد که این روند، آغازی برای ارائه امتیازات بیشتر باشد که عملاً بازی را به سمت پرداخت برای پیروزی سوق می‌دهند. امیدواریم این وضعیت به جایی نرسد که بازیکنان بتوانند به مزایای بزرگ‌تری، نظیر پهپادهای شناسایی (UAV) یا سلاح‌های بسیار کمیاب دسترسی پیدا کنند. بهترین حالت این است که پاداش‌های درون‌بازی صرفاً جنبه ظاهری (Cosmetic) داشته باشند، مانند اسکین‌های (پوسته‌های) مربوط به اپراتورها یا وسایل نقلیه.

وقتی از اصطلاحات گیج‌کننده‌ی ماموریت‌ها عبور کنید، DMZ به یک تجربه‌ی سندباکس با تمام هیجانات یک بازی تیراندازی با ریسک بالا/پاداش بالا تبدیل می‌شود. با وجود اینکه DMZ اصلی یک مفهوم جذاب بود، اما با ویژگی‌های ساده و ماموریت‌های ضعیف دست و پنجه نرم می‌کرد، اما می‌توانید ببینید که چگونه به عنوان بلوک‌های سازنده‌ی حلقه‌ی گیم‌پلی قوی‌تر و جذاب‌تر Modern Warfare 4 عمل کرده است. بخش زیادی از جادو اغلب از هرج و مرجی ناشی می‌شود که هنگام مبارزه یا فرار در مناطق خطرناک Hajin ایجاد می‌شود و لایه‌های پیشرفت جدید، گم شدن در دنیای DMZ را آسان می‌کند. در مجموع، Infinity Ward حالت استخراج Call of Duty را با ویژگی‌های جذاب و گیم‌پلی جذاب ارتقا داده است و من بی‌صبرانه منتظرم تا در مسابقه‌ی بعدی‌ام در Hajin شرکت کنم.

نقد و بررسی بخش چندنفره‌ی Call of Duty: Modern Warfare 4

پس از دو سال از بازی‌های Black Ops، حذف omnimovement یک دوره تنظیم برای بخش چند نفره Modern Warfare 4 ایجاد می‌کند. این سیستم دویدن، پریدن، شیرجه زدن و سر خوردن در هر جهتی را آسان می‌کرد، اما حرکت Modern Warfare 4 گزینه‌های کمتری ارائه می‌دهد. چندین بار، متوجه شدم که سعی می‌کنم از روی دیوار بپرم یا برای جلوگیری از نارنجک دشمن شیرجه بزنم. اما وقتی بر این حافظه عضلانی omnimovement غلبه کردم، بخش چند نفره Modern Warfare 4 بسیار شبیه Modern Warfare 3 شد.

Call of Duty: Modern Warfare 4 سیستم پیشرفته omnimovement را بدون به خطر انداختن حس کلی حرکت پرسرعت، کنار می‌گذارد. در حالی که بخش چند نفره، اکشن سریع و تیراندازی قوی که از یک بازی Call of Duty انتظار دارید را ارائه می‌دهد، نوآوری قابل توجه‌تری در نقشه Kill Block جدید و همیشه در حال تغییر نهفته است.

این رویکرد کمتر چابک و منطقی‌تر به حرکت، به نظر می‌رسد که می‌تواند یک گام به عقب باشد، اما لزوماً چیز بدی نیست. حرکت در Modern Warfare 4 هنوز سریع و واکنش‌گرا است. Infinity Ward امسال مکانیک‌های سر خوردن و بالا و پایین رفتن روان‌تری را پیاده‌سازی کرده است، از جمله قابلیت تغییر یکپارچه از حالت بالا و پایین رفتن روی اشیاء به حالت سر خوردن، و همچنین یک سر خوردن خوابیده که به شما امکان می‌دهد از زیر موانع کم‌ارتفاع عبور کنید. این ترفندهای جدید حرکتی به شما این امکان را می‌دهند که اقدامات مختلف را به روشی رضایت‌بخش و روان به هم پیوند دهید.

بنابراین حرکت هنوز هم بسیار سریع و روان است، اما بازیکنانی که می‌خواهند رویکرد روشمندتری را انتخاب کنند، همچنان می‌توانند به آرامی بازی کنند و بدون اینکه بیش از حد توسط بازیکنان سریع و چابک و عرق‌ریزان سردرگم شوند، موقعیت خود را حفظ کنند – کنار گذاشتن omnimovement، ناراحتی ناشی از مواجهه با هر “شاه omnimovement” را که در سراسر نقشه می‌پرد، می‌پرد و از دیوار می‌پرد، از بین برده است. در کل، این سیستم حرکتی مانند یک نقطه میانی عالی بین بازیکنانی است که رویکرد سریع و پرشی عصر جدید را می‌خواهند و بازیکنان قدیمی که حس زمینی‌تر را ترجیح می‌دهند.

همچنین قابلیت جدید بالا رفتن از لوله‌ها وجود دارد که احمقانه به نظر می‌رسد، اما این روش Modern Warfare 4 برای دسترسی به مناطق مرتفع به همان اندازه‌ای است که با پرش از دیوار در Black Ops 7 وجود داشت، بدون اینکه به محیط زمینی امروزی آسیبی وارد شود. دیگر نمی‌توانید به پنجره ضربه بزنید، اما می‌توانید از یک لوله بالا بروید تا مخفیانه بالا بروید و به دشمنی که در طبقه بالاتر است برسید. بالا رفتن از لوله‌ها ریسکی است که شما را آسیب‌پذیر می‌کند، اما یک جهش سریع است، بنابراین برای مدت طولانی در خطر نیستید. بالا رفتن از لوله‌ها راهی هوشمندانه برای ایجاد حالت عمودی در محیط Modern Warfare است، که بازیکنان اکنون انتظار آن را دارند.

در مورد نقشه‌ها، طرح‌های متنوعی وجود دارد، از نقشه‌های استاندارد کوچک تا متوسط که در زیر نورهای روشن شهر نیویورک، در منطقه‌ای برفی از کره و در روستایی رنگارنگ در بمبئی قرار گرفته‌اند. همچنین چند نقشه جنگ زمینی در مقیاس بزرگ وجود دارد که در بخش‌هایی از نقشه Hajin حالت DMZ بازی می‌شوند، برای نبردهای پیاده‌نظام بزرگتر و اضافه شدن جنگ وسایل نقلیه. تنوع در میدان‌های نبرد به اندازه‌ای است که سبک‌های بازی متنوعی را پوشش می‌دهد و نباید به سرعت خسته‌کننده شود. با این حال، برجسته‌ترین بخش، Kill Block، نقشه بلندپروازانه Gunfight از Infinity Ward است.

اندازه Kill Block معادل نقشه محبوب Shoot House از Modern Warfare 2019 است، اما طراحی آن شامل سه قطعه ماژولار است که می‌توانند جابجا شوند و به روش‌های مختلف با بخش‌های دیگر متصل شوند. بین هر مسابقه و در طول راندهای Gunfight، که در آن دو تیم سعی می‌کنند یکدیگر را حذف کنند و بازیکنان فقط یک جان در هر راند می‌گیرند، سه قطعه فعال از هم جدا می‌شوند و یک پیکربندی جدید تنظیم می‌شود. وقتی Infinity Ward برای اولین بار Kill Block را معرفی کرد، من در مورد نحوه اجرای این نقشه زنده با تعداد زیادی از پیکربندی‌های بالقوه شک داشتم، اما جابجایی‌های ماژولار بین راندها یکپارچه به نظر می‌رسند و همه این قطعات متحرک به طرز شگفت‌آوری به خوبی با هم جفت می‌شوند.

بازی Kill Block فوق‌العاده است و به راحتی یکی از بهترین نوآوری‌های این سری بازسازی شده Modern Warfare است. هر پیکربندی جدید شما را هوشیار نگه می‌دارد، زیرا نمی‌توانید پیش‌بینی کنید که کدام سه قطعه به هم دوخته می‌شوند. قطعات نقشه همچنین شامل طرح‌های نمادین هستند، بنابراین طرفداران قدیمی Call of Duty می‌توانند از نقشه‌های کلاسیک به روش‌های جدید لذت ببرند. به عنوان مثال، یک قطعه از Shoot House ممکن است با بخشی از Storage Town از Verdansk در Warzone و Highrise از Modern Warfare 2 اصلی ترکیب شود. Kill Block شامل مسابقات 10v10 و 6v6 Gunfight است، اما امیدوارم این نقشه در نهایت در حالت‌های استاندارد بازی نیز ادغام شود.

قابلیت شخصی‌سازی سلاح‌های Gunsmith در MW4 بازگشته و دستیار مجازی جدید Gunny را برای کمک به شما در ساخت تجهیزات اضافه می‌کند. این یک ویژگی هوش مصنوعی ضعیف نیست که نامش تداعی می‌کند، بلکه مجموعه‌ای از تجهیزات از پیش ساخته شده است که توسعه‌دهنده در بازی گنجانده است تا به شما در پیشنهاد ساخت سلاح بر اساس سبک بازی کمک کند. به عنوان مثال، اگر تفنگ تهاجمی M4 را دوست دارید، Gunny می‌تواند بسته به اینکه آیا می‌خواهید اسلحه برای برد کوتاه، متعادل یا برای نبرد دوربرد سفارشی شود، ساخت‌هایی را پیشنهاد دهد. این دستیار جدید Gunsmith همیشه تجهیزاتی را که من دوست داشتم یا فکر می‌کردم بهترین ساخت‌های کلی هستند، پیشنهاد نمی‌کرد، اما فکر می‌کنم Gunny برای بازیکنان معمولی که به دنبال ورود سریع‌تر به مسابقات بدون نیاز به نگرانی زیاد در مورد ساخت سلاح متای بی‌نقص هستند، عالی خواهد بود.

یکی دیگر از تغییرات مثبت در سفارشی‌سازی سلاح، اضافه شدن الحاقات Apex است. هر سلاح اصلی و فرعی (به جز لانچرها) یک افزونه منحصر به فرد دارد که برای تغییر چشمگیر نحوه استفاده از سلاح طراحی شده است، مشابه کیت‌های تبدیل سلاح که در بازی‌های اخیر Call of Duty یافت می‌شوند. اما در Modern Warfare 4، آنها هزینه‌ای برای اسلات الحاق ندارند، بنابراین می‌توانید یک ساختار پنج الحاقی داشته باشید و همچنان اسلحه خود را با الحاق Apex آن تبدیل کنید. این امر دلیل بیشتری برای امتحان کردن چیزی غیرمتعارف نسبت به عناوین گذشته ایجاد می‌کند.

اتصال Oden’s Apex یکی از موارد مورد علاقه من است، زیرا تفنگ تهاجمی خودکار را به یک تک‌تیرانداز قدرتمند تبدیل می‌کند. این برای هر حالت ایده‌آل نیست، اما در عوض چیزی است که من برای قدرت و دقت بیشتر هنگام بازی در نقشه‌های جنگ زمینی در مقیاس بزرگ Modern Warfare 4 به آن مجهز می‌کنم.

در حالی که Oden یکی از الحاقات Apex کاربردی‌تر را دارد، برخی از آنها کمی عجیب و غریب هستند و سبک‌های بازی و علایق بسیار خاصی را برآورده می‌کنند. برای مثال، ضمیمه Razor تفنگ تیراندازی Oris 8.6 به شما این امکان را می‌دهد که در نبردهای نزدیک با چاقوهای پرتابی شلیک کنید. باز هم، در بسیاری از موقعیت‌ها این گزینه چندان کاربردی نیست، اما اینها ضمیمه‌های سرگرم‌کننده‌ای هستند که امتحان کردنشان هیچ هزینه‌ای برای شما نخواهد داشت.

ارتقاء سطح سلاح‌ها یکی از بخش‌های بازی Call of Duty است که در سال‌های اخیر با مشکل بزرگی مواجه بوده است. اسلحه‌ها همیشه ده‌ها ضمیمه دارند و برای پیشرفت واقعی در ارتقاء سطح آنها و دسترسی به ضمیمه‌های مورد نظر، ساعت‌ها زمان لازم است. یکی از پیشرفت‌های عمده در Modern Warfare 4، کاهش زمان صرف شده برای ارتقاء سطح سلاح است. اسلحه‌ها اکنون چندین ضمیمه جهانی دارند و باز کردن قفل این ضمیمه‌ها برای یک اسلحه به این معنی است که دیگر لازم نیست برای همان ضمیمه با سلاح‌های دیگر، زمان صرف شده برای ارتقاء را تحمل کنید. این امر لیست ضمیمه‌ها و سطوحی را که باید در آنها پیشرفت کنید، کوتاه می‌کند و تنظیم اسلحه ایده‌آل شما را آسان‌تر می‌کند.

بخش چند نفره Call of Duty همیشه دارای سیستم killstreak یا scorestreak است تا محاسبه کند که چگونه می‌توانید رگه‌های کشنده یا پشتیبانی بازی را به دست آورید. Modern Warfare 4 بیشتر یک سیستم مبتنی بر killstreak است، اما برای اقدامات مبتنی بر هدف مانند گرفتن برچسب در Kill Confirmed یا گرفتن یک نقطه Domination امتیاز می‌دهد. با این حال، این سیستم به عنوان یک سیستم ترکیبی، پاداش‌دهنده به نظر نمی‌رسد، زیرا امتیازها برای بازیکن تیمی که اهداف را تصرف و دفاع می‌کند، ناچیز به نظر می‌رسند. کسب امتیازهای متوالی در Modern Warfare 4 بیش از حد به توانایی شما در زنجیره کردن قتل‌ها وابسته است. من همیشه کسی هستم که scorestreaks را ترجیح می‌دهم، زیرا شما و هم‌تیمی‌هایتان را بهتر تشویق می‌کند تا برای اهداف بجنگید و برای پیروزی بازی کنید. Modern Warfare 2 با ارائه گزینه انتخاب سیستم مورد نظر خود، به شما این امکان را می‌دهد که در هر زمان بین killstreaks یا scoresteaks یکی را انتخاب کنید، به بهترین شکل بحث killstreaks در مقابل scorestreaks را حل کرد. Modern Warfare 4 به طور ناموفقی تلاش می‌کند تا این شکاف را با سیستم ترکیبی پر کند، و امیدوارم بتوان یک گزینه برای انتخاب به بازیکن اضافه کرد.

جدا از بازی Kill Block، بخش زیادی از هیجان بخش چندنفره از حالت‌های جدید بازی هدف‌محور Modern Warfare 4 ناشی می‌شود. عناصر اصلی Call of Duty هنوز با Team Deathmatch، Domination، Hardpoint، Kill Confirmed و Search and Destroy در دسترس هستند، اما Infinity Ward حالت‌های جدیدی را ایجاد کرده است که با Inflation و Collateral، اکشن نفس‌گیرتری را به بخش چندنفره اضافه می‌کنند.

Inflation یک چرخش شدیدتر و مبتنی بر پول نقد از Kill Confirmed است. به جای جمع‌آوری پلاک‌های بازیکنان افتاده، شما پول نقد جمع‌آوری می‌کنید. هر بازیکنی می‌تواند پول نقد افتاده از مرگ کسی را جمع‌آوری کند و تیمی که در پایان مسابقه بیشترین پول را داشته باشد، برنده می‌شود. من واقعاً عاشق نوسانات شتابی هستم که در مرحله پایانی بازی Inflation به دست می‌آورید، زیرا بازیکنانی که مبالغ زیادی پول جمع می‌کنند، در صورت مرگ و از دست دادن بخشی از پول نقد خود می‌توانند تغییر قابل توجهی ایجاد کنند. با کمتر از یک دقیقه مانده به پایان بازی، می‌توانید در یک لحظه از باخت شدید به برد برسید و این هیجانی است که در یک مسابقه Kill Confirmed به دست نمی‌آورید.

حالت Collateral یک حالت راند محور است که با اضافه کردن یک سیستم پول نقد مشابه Counter-Strike، حال و هوای بازی را تغییر می‌دهد. درست مانند حالت Search and Destroy، تیم‌ها به طور متناوب به دو محل بمب‌گذاری حمله و از آنها دفاع می‌کنند، اما killstreakها، بازیابی خودکار سلامتی و تجهیزات سفارشی همگی غیرفعال هستند. در عوض، همه با یک تپانچه شروع می‌کنند و در طول مسابقه پول نقد درون بازی کسب می‌کنند تا آن را صرف ارتقاء استراتژیک بین راندها کنند. اگر بمیرید، تجهیزات خود را از دست می‌دهید، اما تمام پول‌های کسب شده بین راندها نگه داشته می‌شوند. این حالت، Collateral را به یک حالت رقابتی پرمخاطره و پر از آدرنالین تبدیل می‌کند که در آن هر دلار مهم است و هر تصمیمی اهمیت دارد. آیا می‌خواهید پول خود را برای خرید یک سلاح سطح بالا در راند بعدی پس‌انداز کنید یا می‌خواهید بیشتر یک بازیکن تیمی باشید و پول خود را برای خرید یک پهپاد برای کل تیم خود خرج کنید؟ این لایه اضافی از استراتژی، یک تغییر تازه از بازی معمولی Search and Destroy است.

گیم‌پلی، کیل‌استریک‌ها و پرک‌ها همان چیزهایی هستند که از یک بازی ندای وظیفه انتظار دارید، اما مدرن وارفر ۴ پر از تنظیمات کوچک اما متفکرانه است تا این بازگشت به یک محیط زمینی همچنان هیجان‌انگیز به نظر برسد. حرکت کوچک هرگز مانعی ایجاد نمی‌کند و حالت‌های جدید بازی با هدف، هیجان تازه‌ای را به ارمغان می‌آورند. با این حال، Kill Block به راحتی ستاره بخش چندنفره مدرن وارفر ۴ است و یکی از شگفت‌انگیزترین نوآوری‌هایی است که ندای وظیفه برای یک بازی میدانی داشته است. به عنوان یک طرفدار گان‌فایت، می‌توانم به راحتی ساعت‌ها در لیست پخش اختصاصی Kill Block بازی کنم، اما هنوز امیدوارم که این نقشه زنده به روش‌های بیشتری خارج از حالت‌های گان‌فایت مورد استفاده قرار گیرد. در مجموع، مدرن وارفر ۴ یک تجربه چندنفره قوی و جذاب را ارائه می‌دهد تا پایان حماسی کمپین و حالت جذاب DMZ را تکمیل کند.

                      مجله پی اس پارک به این بازی امتیاز 8.5 از 10 را می دهد

نکات مثبت

از نظر بصری چشمگیر؛ داستان‌ها با موفقیت در هم تنیده شده‌اند

پایان رضایت‌بخش سری

DMZ: Hajin نقشه‌ی فوق‌العاده‌ای است

سیستم پیشرفت بازیکن جدید DMZ مورد استقبال قرار گرفته است

FOB قابلیت تکرارپذیری و غوطه‌وری را افزایش می‌دهد

Kill Block تازه و نوآورانه است

حرکات در بازی روان به نظر می‌رسند

تنوع قوی نقشه

نکات منفی

نبردهای نهایی با باس ها خیلی کوتاه و ضعیف به نظر می‌رسید

چیز جدید زیادی ارائه نمی‌دهد

DMZ دیگر رایگان نیست

فقط شش ماموریت داستانی خیلی کم است

نسخه Vault به بازیکنانی که پول می‌دهند مزیت می‌دهد

Killstreaks به جای Scorestreaks حس خوبی ندارد

Kill Block فقط به Gunfight محدود شده است